ေမေမနဲ႔ ေဖေဖ ႏွစ္ေယာက္တဘ၀ထူေထာင္ေတာ့ one room one hall အိမ္ခန္းေလးငွားၿပီး ေနၾကတယ္။ ေမေမက အသက္ ၂၇… ေဖေဖက အသက္ ၂၉ ဆိုေတာ့ သားသားမီးမီးေလးေတြ လာဖို႔ သင့္ေတာ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ အရြယ္မို႔ ဘာတားေဆးမွ မသံုးခဲ့ၾကပါဘူး။ မၾကာပါဘူး ကေလးေလးတေယာက္ ေမေမ့ဗိုက္ထဲေရာက္လာတယ္ေပါ့။ ေမေမက ငယ္ငယ္ကတည္းက က်န္းမာေရး ေဒါင္ေဒါင္မျမည္ေတာ့ ၀မ္းႀကီးနာ ဆြဲပါေလေရာ…။ ေန႔လည္း အန္... ညလည္းအန္… တေန႔လံုးအန္။ ေမေမ့ အလုပ္က ထြက္ထားျပီးသားျဖစ္ေနလို႔ အလုပ္သြားစရာေတာ့ မလိုေတာ့ဘူး။ ဘာမွလည္း မစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ထမင္းအိုးဆူလာရင္ ထြက္တဲ့အနံ႔ေတာင္ မခံႏိုင္ဘူး။ အဲ့ဒီအနံ႔ကို စိတ္ထဲက ေတြးၿပီးေတာ့ေတာင္ အန္တာပဲ။ လက္ဖက္အသားေလးနဲ႔ ထမင္းျဖဴနဲ႔ စားတယ္။ အာလူးေၾကာ္ေလးနဲ႔ စားတယ္။ ဘယ္လာ အာဟာရ ျပည့္စံုမွာလဲ။ ေဖေဖလည္း ရံုးက ျပန္လာရင္ ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြ ၀ယ္လာရွာပါတယ္။ ဘာ၀ယ္လာလာ မစားႏိုင္ပါဘူး။ ဘာေတြ ၀ယ္လာတာလဲ လို႔ ေမေမက ေဖေဖ့ကိုရန္လုပ္။ ေမေမစားတဲ့ လက္ဖက္အသားေလး ကုန္သြားလို႔ ေဖေဖက ပင္နီဆူလာသြားၿပီး ၀ယ္ေပးပါတယ္။ အျခားဟိုဟာ ဒီဟာေလးေတြလည္း စား၀င္ႏိုးႏိုး ၀ယ္လာတာေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ ပင္နီဆူလာက ကုန္စည္ စီးဆင္းမႈက အခုေလာက္ မျမန္ဆန္ေသးေတာ့ ေဖေဖ ၀ယ္လာတဲ့ဟာေတြက မိႈတက္ ဒိတ္ေအာက္ ဘာမွ စားမရ ျဖစ္ျပန္တယ္။ မွတ္မွတ္ယယ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း သားတို႔ အန္တီခိုင္ က ၾကက္သားေပါင္းေလးခ်က္ျပီး ဘူးေလးနဲ႔ ေပးလိုက္တာ… အဲ့ဒီဟင္းေလးနဲ႔ ေမေမ ထမင္းစား၀င္ လိုက္တာ… အားကို ျပည့္သြားသလို ခံစားခဲ့ရတယ္။
ဒီလို တပိန္ပိန္ တလိမ္လိမ္နဲ႔ ေနလာရင္း… ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အ၀တ္ေလ်ာ္ရင္း စလစ္ျဖစ္ၿပီး ဖင္ထိုင္ရက္ေလး လဲတယ္။ ေမေမတို႔ ငွားေနတဲ့ အိမ္မွာက အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္ မရွိဘူး။ ႏွစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အ၀တ္အစား ဘာရွိတာမွတ္လို႔ ေမေမ ေရခ်ိဳးရင္း ဒီလိုပဲ ေလွ်ာ္လိုက္တာပဲ။ အဲ..အဲ.. လဲျပီး မၾကာဘူး… ေမေမ ေသြးဆင္းလာလို႔ ေဆးခန္းေျပးရေရာ…။ Ultrasound ရိုက္ဖို႔ Jurong East က ေဆးခန္းတခုကို လႊတ္တယ္။ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္း အန္တီခိုင္ ပဲ လိုက္ပို႔တယ္။ ေရမ်ားမ်ားေသာက္မွ Ultrasound က ေကာင္းေကာင္းေပၚမွာ ဆိုလို႔ အန္တီခိုင္ က ေဆးခန္းေဘး ကုန္စံုဆိုင္က ႏွစ္လီတာ ေရပုလင္းႀကီး ၀ယ္ၿပီး ေမေမကို အတင္းေသာက္ခိုင္းတာပဲ။ ေရေသာက္ၿပီး ရွဴးမေပါက္ရဘူး…။ ေမေမမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ က်ိတ္မွိတ္ေသာက္ခဲ့ရတာ…။ Ultrasound ရိုက္ၿပီး သိရတာ..ေတာ္ေသးတယ္ ကေလးက ဘာမွ မျဖစ္လို႔…။ သတိထားၿပီး ေနဖို႔ေတာ့ ဆရာ၀န္က မွာလိုက္တယ္။
ဒါနဲ႔ ေဖေဖလည္း ေမေမ့ကို သူရံုးသြားေနတုန္း တေယာက္တည္း ထားခဲ့လို႔ မျဖစ္ဘူးဆိုၿပီး ေမေမတို႔ အိမ္ေျပာင္းၾကတယ္။ ေမေမ အိမ္ေထာင္မက်ခင္က အတူေနခဲ့တဲ့ မိသားစုနဲ႔ အတူ ျပန္ေနဖို႔ပါပဲ။ ဟိုမိသားစုကလည္း ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ ႀကိဳဆိုၾကတယ္။ ေဖေဖလည္း ရံုးသြားရင္ အဲ့ဒီအိမ္က ဦးဦးရဲ႕ ရံုးကားနဲ႔ အႀကံုလိုက္ရင္း သက္ေတာင့္သက္သာ သြားရတယ္။ အဲ့ဒီ ရံုးကားေလးက ေမေမတို႔နဲ႔ တိုက္ရိုက္မပတ္သက္ေပမဲ့၊ ေမေမတုိ႔ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တယေတြထဲမွာ သူပါ၀င္ခဲ့တယ္။ ေဖေဖလူပ်ိဳဘ၀ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စုေနတဲ့ အိမ္ကေန ေမေမနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ေနဖို႔ အိမ္ေျပာင္းလာေတာ့ အဲ့ဒီကားေလးနဲ႔ ကူေျပာင္းေပးတာေပါ့။ ေဖေဖပိုင္ဆိုင္တဲ့ တပိုင္တႏိုင္ ပစၥည္းေလးေတြအျပင္ အိုးသစ္အိမ္သစ္ ထူေထာင္မည့္ ေဖေဖ့ကို သူ႔အခန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေရေႏြးအိုးကအစ မက်န္ရေအာင္ ၀ိုင္း၀န္းျဖည့္ဆည္းေပးလိုက္ၾကတာ အဲ့ဒီကားေလးနဲ႔ အျပည့္အသိပ္ပါပဲ။
ကိုယ္၀န္ေလးလမွာ ultrasound ရိုက္ျပန္ေတာ့ သားသားေလးလား မီးမီးေလးလား သိရမယ္ေလ…။ ေမေမမွာ စိတ္လႈပ္ရွားလိုက္တာ…။ ေဖေဖက သားေလးပဲ လိုခ်င္တယ္တဲ့ေလ။ သမီးေလးဆို သူစိတ္ပူတတ္ပံုနဲ႔ ေနစရာရွိမွာမဟုတ္ဘူး ေျပာထားေတာ့ ေမေမမွာ ultrasound ရိုက္ရင္း အဆက္မျပတ္ ဆုေတာင္းရတာ။ ရိုက္ေပးတဲ့သူက ဘာေလးလဲ နင္သိခ်င္တယ္ မဟုတ္လားလို႔ ေမးျပီး…ေယာက်္ာေလးလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့။ အားႀကီးေတာင္ မေပ်ာ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး… စိတ္ေမာၿပီး ထူထံုေနလို႔ေလ။
ေမေမလည္း စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ျဖစ္လာပါျပီ။ ေမေမခ်င္ခ်င္းတက္ခဲ့တဲ့ အစာေတြကေတာ့ ဂရိတ္ဖရုသီး… တခါစားတထိုင္တည္း တလံုး… ေဖေဖ့ကို ဖဲ့ေက်ြးရမွာ စိုးလို႔ ေက်ာနဲ႔ကာျပီး တဖက္လွည့္စားတာ။ ေနာက္ ၾကက္ေၾကာ္ တခါစားရင္…တေကာင္။ ေနာက္ၿပီး ေမေမ လမ္းလည္း အမ်ားႀကီးေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္။ မႏၲေလးသား ျဖစ္ျပီး စက္ဘီးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မစီးတတ္တဲ့ ေဖေဖက တျပႏွစ္ျပသံုးေလးျပ လမ္းခ်ည္း ေလွ်ာက္ပစ္လိုက္တဲ့ အမ်ိဳးဆိုေတာ့… ေလွ်ာက္သလားမေမးနဲ႔။ ဟိုဟိုဒီဒီသြားစရာရွိရင္ ေျခလ်င္သာ ေလ်ွာက္ေတာ့တာပဲ။ ေမေမကလည္း ေဖေဖနဲ႔ဆို ေလ်ွာက္ၿပီးသားမို႔ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဗိုက္ခ်ြန္ခ်ြန္ႀကီးက ေအာက္ဆိုက္ဆိုက္လာၿပီး လမေစ့ေသးပဲ ဗိုက္နာေတာ့တာပဲ။
အဲ့ဒီေန႔ ညေနစာကို ကုလားပဲဟင္းနဲ႔ စားျပီး တေအာင့္ေန ဗိုက္နာလာတာဆိုေတာ့… ၀မ္းမေကာင္းလို႔ပဲ ဗိုက္နာတာလား…ေမြးခ်င္လို႔ပဲ နာတာလား…ေ၀ခြဲမရပဲ ေဆးရံုသြားခဲ့ၾကတယ္။ အိမ္ကဦးဦးကပဲ အဲ့ဟိုကားေလးနဲ႔ ေဆးရံုလိုက္ပို႔တာေပ့ါ။ လမ္းခုလတ္ အေ၀းေျပးလမ္းႀကီးမွ အန္ခ်င္ျပန္လို႔ လမ္းေဘးခဏ ရပ္ၾကရျပန္တယ္။ ေနာက္ေဆးရံုေရာက္ေတာ့ ကုလားထိုင္မွာ ဗိုက္ပတ္ႀကီး ပတ္ေပးထားျပီး…contraction ကို တိုင္းတယ္။ contraction က ေမြးမည့္အတိုင္း တိုးေနၿပီတဲ့..။ ကိုယ္၀န္က ၃၄ပတ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ကုတင္ေပၚမွာ ျငိမ္ေနၿပီး ၂၄နာရီ ေဆးသြင္းတယ္။ ေနာက္ မနက္တျခမ္း ညတျခမ္း ေသာက္ဖို႔ ႏွစ္ပတ္စာ ေသာက္ေဆး ေပးလိုက္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကရတယ္။
ေဆးေသာက္တာ ႏွစ္ပတ္အတိျပည့္ၿပီး ညဖက္လိုေဆးကုန္တယ္… မနက္ဖက္မွာ အေစာႀကီး ေရမႊာေပါက္လို႔ ေဆးရံုေျပးခဲ့ၾကရေရာ…။ ဗိုက္က အနာ တေျဖးေျဖး စိတ္လာတယ္။ ဗိုက္နာလာရင္ ပုရြက္ဆိတ္ကိုက္တာေတာင္ ဆတ္ဆတ္ထိ မခံတဲ့ ေမေမက ရႈံမဲ့ေနေတာ့တာေပါ့။ laughing gas ဆိုတာလည္း မရွဴတတ္ဘူး။ သူနာျပဳဆရာမႀကီးက ေတာ္ရွာပါတယ္။ နင့္အေမေတာင္ ခုနစ္ေယာက္ ေမြးလာတာ..နင္လည္း ဘာလို႔ မေမြးႏိုင္ရမလဲလို႔ ေမေမကို အားေပးတယ္…။
ေမ့ေဆးဆရာ၀န္နဲ႔ Epidural တင္ဖို႔ လက္မွတ္ထိုး… ခါးထဲကို ေဆးသြင္းၿပီး ေနာက္ေတာ့ ေလ်ာေလ်ာရွဴရွဴပဲ ေမြးပါတယ္။ ေမြးကင္းစ သားသားေလးကို သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ေပးေနတဲ့ ဆရာမႀကီးကို ရွဴရွဴနဲ႔ ပန္းလိုက္လို႔ တခန္းလံုး ၀ါးကနဲ ရယ္ၾကရေသးတယ္။ ဆရာမႀကီးက သားသားကို high nose…high nose နဲ႔ လွလို႔တဲ့။
*****
ဒီအပိုင္းက စျပီး မိဘတေယာက္ျဖစ္လာျပီ ျဖစ္တဲ့ ေမေမရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေလးေတြကိုပဲ ေရြးထုတ္ေရးသြားပါေတာ့မယ္။ ေဆးရံုက ဆင္းလာတဲ့ သားသားေလးမွာ အႏွီးတထည္မွ မရွိေသးဘူး။ အိမ္ကိုကေလးလာၾကည့္တဲ့ ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက အန္တီေထြး က ေဖေဖ့ကခ်င္ပုဆိုးကို ကမန္းကတန္း မီးပူတိုက္တယ္။ ကေလး အႏွီးထုတ္ဖို႔ေလ…။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိမ္က အန္တီေမာ္က သူ႔ရဲ႕ ေလးႏွစ္သမီးငယ္ေလး ေမြးစကေနသံုးလာတဲ့ အခုလည္း ေရခ်ိဳးၿပီးရင္ ပတ္တဲ့ အႏီွးကို ေလ်ွာ္ထားတာပါ ဆိုၿပီး ကမန္းကတန္း ယူလာတယ္။ "သံုးေလးထည္ပါတဲ့ တထုတ္လံုးမွ ဘယ္ေလာက္မွမေပးရတဲ့ အႏွီးကို ႀကိဳတင္၀ယ္မထားဘူး… သီတာတို႔ကေတာ့ လုပ္မယ္" ဆိုၿပီး ေမေမ့ကို နည္းနည္းဆူတာေပါ့။ ေမြးဖြားၿပီးေမေမ့ကို ျပဳစုဖို႔ ရန္ကုန္ကေန အန္တီေကလာရင္ ဖြားဖြားႀကီးထည့္ေပးလိုက္တဲ့ အႏွီးေတြ ယူလာမွာေလ…။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေမေမက ေပကပ္ၿပီး ဒီမွာ မ၀ယ္တာ။ သားသားက ေစာေရာက္လာၿပီး အန္တီေကက ဒီကို ေရာက္မလာေသးေတာ့ သားကို အႏွီးေလးနဲ႔ ေထြးၿပီး ဆီးမႀကိဳႏိုင္ျဖစ္သြားရတာပါ။ ေနာက္ျပီး ဒီက အႏွီးစနဲ႔ ျမန္မာျပည္မွာ သံုးၾကတဲ့ အႏွီးစေတြက အသား မတူဘူး… ဒီက အႏွီးက ပိုေကာင္းတယ္တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္…။ ဒါေပမဲ့ ဖြားဖြားကိုယ္တိုင္ သူသိမ္းဆည္းထားတဲ့ ပိတ္အုပ္ႀကီးကေန သားသားေထြးဖို႔ စိတ္တိုင္းၾက ပိုင္းျဖတ္ေပးလိုက္တဲ့ အႏွီးစႀကီးေတြထက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ပိုမေကာင္းႏိုင္ဘူးလို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားတဲ့ ေမေမက ကပ္ျပီေဟ့ ဆိုရင္… အဲ့လို ကပ္တာ။
အန္တီေက ေရာက္လာၿပီး အိမ္ခန္းေလးထဲမွာ တေယာက္အိပ္ကုတင္ရယ္… ႏွစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္ရယ္…ေဖေဖ့ စာၾကည့္စားပြဲရယ္နဲ႔ ျပည့္ညက္ေနတာပဲ။ သားသားေလးအတြက္ အိပ္ယာေနရာကုတင္…။ ဟဲဟဲ..ေမေမ ၀ယ္မထားပါဘူး။ သားသားဘယ္လို အိပ္ခဲ့ရလည္းသိလား။ သားသားမေမြးခင္ကတည္းက အသိအမတေယာက္က သူ႔သားေလး ငယ္ငယ္က သံုးခဲ့တဲ့ ကေလး လက္တြန္းလွည္းကို ေပးတယ္။ ေမေမကလည္း မယူခ်င္ဘူးလို႔ ျငင္းရမွာ အားနာတာနဲ႔ ယူထားလိုက္တယ္။ ေစတနာနဲ႔ ေပးတာကို လက္ခံႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္ ရွိရမယ္ မဟုတ္လား။ သက္ဦးကေလးကို အားလံုး အသစ္ အသစ္ အညြတ္အဖူးေတြနဲ႔ပဲ ျပည့္စံုေစရမယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆေတြလည္း ေမေမမစြဲခ်င္ဘူး။ ည ည ဆိုသားက အဲ့ဒီ လက္တြန္းလွည္းေလးထဲမွာ အိပ္ရတယ္။ အဲယားကြန္း..ဟင့္အင္း မရွိပါဘူး။ သဘာ၀ေလနဲ႔ ေနတတ္ေအာင္ ေနပါသားရယ္။ ေနာက္ပိုင္း တခါတေလ စကားစပ္မိရင္ေတာ့ ေဖေဖက ေျပာတယ္… မတတ္ႏိုင္တာလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔ သူ႔သားကို သီတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ မျပည့္မစံု ထားခဲ့ရတာကို တစက္မွ စိတ္မေကာင္းဘူးတဲ့…။
သားသားက မေအႏို႔ကို တိုက္ရိုက္မစို႔တတ္ဘူး။ ေမေမကလည္း မတိုက္တတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေမေမ့ဆီက ခိ်ဳခ်ိဳကို ျပြန္ႀကီးနဲ႔ စုတ္ၿပီးမွ သားသားကို တိုက္ရတယ္။ မိခင္ႏို႔ဟာ ကေလးအတြက္အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေပမဲ့ တခုခုကို မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုတဲ့ ဇြဲမရွိပဲ ျဖစ္သလိုနဲ႔ ျပီးလိုက္တတ္တဲ့ ေမေမဟာ ကိုယ့္ရင္ေသြးကိုေတာင္ ကိုယ့္ႏို႔ရေအာင္မတိုက္ႏိုင္ပဲ လြယ္လြယ္ကူကူ အရႈံးေပးၿပီး ႏို႔ဗူးပဲ တိုက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ မႏွစ္က မမစံ ကေလးေမြးေတာ့ ႏို႔ရည္စုတ္တဲ့ ျပြန္ကို ေပးလိုက္မယ္ လုပ္ေတာ့ ေဖေဖက ခဏ ခဏ ေနဦး ဆိုၿပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ယူထားေသးတယ္။ (ေနာက္သူ႔မွာလည္း ရွိေနတာနဲ႔ မေပးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး)။
အဆုပ္ထဲမွာ ခ်ြဲေတြကို ယက္တင္တဲ့ အေမြးေလးေတြ မစံုလင္ေသးပဲ ေစာေမြးခဲ့တဲ့သား… ရင္ဘတ္ထဲမွာ ခ်ြဲေတြနဲ႔ ခဏခဏ ဖ်ားတတ္တယ္။ Poly Clinic ကိုသြား nebulizer ရွဴ ..အဲ့ဒီကေနမွ KK ေဆးရံုကို သြားရတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ေဖေဖတို႔က EP status ပဲရွိေသးတာမို႔၊ ေဆးရံုတက္ရင္ ေစ်းႀကီးတာေၾကာင့္ ဆရာ၀န္ေတြက သားကို ေဆးရံုေတာ့ မတက္ခိုင္းဘူး။ ေဖေဖရံုးပိတ္တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြေတြဆို ေဆးရံုျပင္ပလူနာဌာနကို မနက္ ၁၀နာရီေလာက္က ေရာက္ၿပီး တေန႔လံုး ေဆးရံုမွာ သားကို nebulizer ရွဴခိုင္းလိုက္၊ ဆရာ၀န္က ခ်ြဲေတြ ရွင္းသြားၿပီလား နားၾကပ္နဲ႔ နားေထာင္လိုက္.. အဖ်ားေတြ တက္လာျပန္ရင္… ေရခ်ိဳးေပးလိုက္နဲ႔ ညေနေစာင္းမွ အိမ္ျပန္ရတယ္။
သားသားတႏွစ္ခြဲေလာက္ကေပါ့ …ေဖေဖရံုးသြားေနခ်ိန္ သားအမိႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာ…တညေနေတာ့ အျပင္သြားဖို႔ ေမေမက သားကို အယင္ေရမိုးခ်ိဳးေပး အ၀တ္အစားေတြ အက်အန ၀တ္ေပးျပီး အိပ္ယာေပၚထားခဲ့ၿပီး၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ ေမေမေရခ်ိဳးတယ္။ ေမေမေရခ်ိဴးခန္းထဲက ထြက္လာေတာ့ လား..လား…. သားကေလ ဟင္းခ်က္တဲ့ ႏွစ္လီတာ ဆီပုလင္းႀကီးကို ဖြင့္ၿပီး ၾကမ္းျပင္ေပၚ ေမွာက္ခ်ထားၿပီး အဲ့ဒီ ဆီအိုင္ထဲ ပယ္ပယ္နယ္နယ္ ထိုင္ကစားေနတာ…။ ေမေမ့မွာ စိတ္တိုတိုနဲ႔ သားကို ေရျပန္ခ်ိဳးေပးရ ၾကမ္းေဆးရနဲ႔ …ဟူးးးး
သားသား ငါးႏွစ္သားေလာက္.. ရန္ကုန္အိမ္မွာ… ေနမေကာင္းလို႔ သားကို ေဆးတိုက္တယ္။ ရန္ကုန္မွာ ဆိုေတာ့လည္း သီးသန္႔ စပ္ေပးတဲ့ ကေလးေဆး ခ်ိဳခ်ိဳရယ္လုိ႔ မရွိေပဘူး။ အခဲေတြပဲ ခပ္ေသးေသးဖဲ့ၿပီးတိုက္တယ္။ သားသားက ေဆးတိုက္ရခက္တယ္။ ေကာင္းေကာင္း မေသာက္ခ်င္ဘူး။ ေမေမကေတာ့ မရဘူး…ဒီငါးႏွစ္အရြယ္ကေလးေလး ကိုလည္း ေမေမက လိုအပ္လို႔ ေဆးတိုက္တယ္.. သားသားက ျမိဳခ်ရမယ္… ဒီလိုပဲ နားလည္တယ္။ မေအကို ေၾကာက္တဲ့သားက မေအေရွ႕မွာေတာ့ ၿမိဳခ်ရွာပါတယ္။ မေအ ပန္းကန္သြားေဆးတုန္း အန္ခ်ပစ္တယ္။ ေမေမက အ၀တ္စ သားကို ေပးၿပီး၊ အန္ခ်တာေတြကို သားကို ျပန္သုတ္ခိုင္းတယ္။ သားသား အ၀တ္စေလးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္သုတ္ေနတာကို အန္တီေက ေရာက္လာျပီ ျမင္ေတာ့… သီတာ နင္ သိပ္ရက္စက္တယ္… သိပ္ရက္စက္တယ္… ကေလးကို ဒီလိုလုပ္တယ္ ဆို… ငိုယိုၿပီး… သူ႔တူလက္ထဲက အ၀တ္ကို ယူၿပီး ၾကမ္းေတြ ဖိသုတ္ေတာ့တာပဲ။
ေမေမဟာ သူမ်ားတစိမ္းေတြနဲ႔ဆို ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္း လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပမဲ့ သားတို႔ အေပၚမွာ ခက္ထန္တယ္… မာေက်ာတယ္။ လူးလူးလဲလဲ မခ်စ္တတ္ဘူး။ ေမေမ့ရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သားတို႔ကို ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္လို႔ ဒီစာေတြကို ေရးခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ ေမေမ့ရဲ႕ အဇၥ်တၱကို အသိေပးဖို႔ ဆႏၵသက္သက္ပဲ ေမေမမွာ ရွိပါတယ္။
လူ႔ဘ၀ ဆိုတာ တိုတိုေလးပါပဲ။ ဒီတိုတိုေလး အတြင္းမွာမွ မျဖစ္မေန အပိုင္းေတြ အကန္႔ေတြ ခြဲကို ခြဲရဦးမယ္။ ပတ္သက္မႈ ပံုစံမ်ိဳးစံုနဲ႔ ေတြ႔ႀကံုဆံုခဲ့ရတဲ့ လူေတြကို ကိုယ့္ဖက္က မမွားေအာင္ သတိထားဆက္ဆံသင့္ေပတယ္ မဟုတ္လား။ သားသမီးနဲ႔ မိဘဆိုတဲ့ အနီးကပ္ဆံုးနဲ႔ အရွည္ၾကာဆံုး ဆံုစည္းမႈမွာ အမွားကင္းႏိုင္သေလာက္ ကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ သင့္ကို သင့္တာပါပဲ။
မေန႔ကလည္း သူအေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခဲ့တုန္းက သူ႔ဦးေလးနဲ႔ အေဒၚကို ၀ယ္ေပးဖို႔ ပူဆာခဲ့တဲ့ ျမန္မာျပည္ အလံတံဆိပ္ပါတဲ့ အားကစား၀တ္စံု ေရာက္လာလို႔ပါ။
