Chinese Orchestra

သစ္ငုတ္တိုပင္ ျဖစ္ေစဦးေတာ့
အႏုပညာဦးထုပ္ ေဆာင္းလိုက္ရင္
ႏွလံုးသားမ်ား ဦးညြတ္သြားၾကတယ္။

Sam and his cello
မေအက မိတ္ကပ္ေတြ ေဖြးေနေအာင္ လိမ္းေပးထားေသးတာ...

Singapore Youth Festival အတြက္ ျပိဳင္ပြဲ၀င္ Radin Mas Primary School - Chinese Orchestra facebook link

သၾကၤန္အတက္ေန႔မွာ အေတြ႔အၾကံဳသစ္ေတြ သားငယ္နဲ႔ ဆက္စပ္ျပီးရပါတယ္။ ဒီႏွစ္ကူးမွာ သၾကန္ဒိုးေတြနဲ႔ ေ၀းျပီး တရုတ္သံစံုတီး၀ိုင္းႀကီး ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားမိတယ္။
ပြဲ၀င္ၾကမည့္ ေက်ာင္းသူေလးႏွစ္ေယာက္ကို မိတ္ကပ္ျပင္ေပးတယ္။ ဒုတိယေျမာက္ ျပင္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းသူေလး သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာပဲ။ ရုပ္ကေလးက ဆိုးရွာတယ္။ ေရွ႔တည့္တည့္သြားႏွစ္ေခ်ာင္းက ထပ္လို႔...။ မိတ္ကပ္လည္း တခါမွ မလိမ္းဖူးပဲ လိမ္းရမယ္ဆိုလို႔သာ အလိမ္းခံရရွာတာ။ သူ႔ကိုယ္သူ ရုပ္ဆိုးမွန္းလည္း သိေနျပီး မိတ္ကပ္ေတြ လိမ္းလိုက္မွ ပိုရုပ္ဆိုးသြားမလား ..သူ႔စိတ္ထဲက စိုးရိမ္ေနတာကို ခံစားလို႔ရတယ္။ ဒီက ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ႀကီးကလည္း တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ မ်က္ခံုးေမႊး ဆြဲလိုက္တာ..တဖက္က ထူ.. တဖက္က ပါး...မနည္းျပန္ဖ်က္ရတယ္။ ခပ္ေျပေျပေလးပဲ လိမ္းေပးျပီး မွန္ျပေတာ့ ေခါင္းေလးျငိမ့္ျပီး ျပံဳးတယ္။ ေနာက္ ေက်ာင္းသူေလးေတြ က်စ္ဆံျမီးမွာ ဖဲႀကိဳးစီးေပးေနတုန္း အန္တီ အန္တီနဲ႔ ခဏ ခဏ လာေခၚ.. ရယ္...ရယ္ ျပတယ္။ ခဏေနေတာ့ သူမ်က္ႏွာ လာျပျပန္တယ္...။ ဆရာမ တေယာက္က မိတ္ကပ္ကို ပိုထင္းေအာင္ high light လုပ္ေပးလိုက္တယ္ လို႔လည္း ေျပာေသးတယ္။ သူ အလွျပင္လို႔ ရတယ္ ဆိုတဲ့ ယံုၾကည္မႈေလးရွိေအာင္ အစပ်ိဳးေပးလိုက္ႏိုင္တာ ကိုယ္ေပ်ာ္ေနမိတယ္။
တာ၀န္ခံ ဆရာတေယာက္က Scorpion hair လုပ္တတ္လား...လာေမးလို႔... I don't know ေျဖလိုက္ရေသးတယ္။ ကိုယ့္ဆံပင္ၾကည့္ျပီး ဆရာ အထင္ႀကီးသြားပံုရတယ္။ ေက်ာင္းသားေလးႏွစ္ေယာက္ကို ပါးနီလိမ္းေပးလိုက္တယ္။

၁၃၇၆ သႀကၤန္အတက္ေန႔ အမွတ္တရ -
ႏွစ္ အကူးအေျပာင္းမွာ သႀကၤန္ဆိုတဲ့ အႏုပညာ တြဲခ်ည္လိုက္ေတာ့ ရင္ခုန္စရာေတြေကာင္းလို႔...
သည္ၾကားထဲ အႏုပညာဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေတြး ေတြးေနရတာ ခက္ကပီ

ႏွစ္သစ္မဂၤလာ - မန္းေတာင္ရိပ္ခို

သူတို႔ရဲ႕ စႏၵယားဆရာ စီစဥ္ေပးတဲ့ note ကို ေရစင္က www.noteflight.com မွာ ရိုက္သြင္းေပးထားပါတယ္။

Sonata

ရဲ႕ Sonata - minuet ကို ေရစင္က www.noteflight.com မွာ ရိုက္သြင္းထားပါတယ္။ software က အသံထြက္ေပးပါတယ္။
အသံနားေထာင္ရန္ ဘယ္ဘက္အေပၚေထာင့္မွာ play button ကို ႏွိပ္ပါ။

ျမိဳ႕မတူရိယာ (၇၅)ႏွစ္ျပည့္ အမွတ္တရ ထုတ္ေ၀ေသာ ဆရာၿမိဳ႕မၿငိမ္း၏သား ကိုရႊန္းၿမိုင္ (ၿမိဳ႕မ) ေရးသားသည့္ ကမၻာ့ဂီတသေကၤတနည္းပညာႏွင့္ ျမန္မာ့မဟာဂီတ ျမန္မာသီခ်င္းစာအုပ္ကို ၾကည့္ျပီး ၀န္ႀကီးပေဒသရာဇာရဲ႕ တံတ်ာ - ပုဇဥ္းေတာင္သံႀကိဳးကို ေရခ်မ္းကသူတတ္ႏိုင္သေလာက္ ရိုက္သြင္းထားပါတယ္။

 ေရခ်မ္းနဲ႔ ေရစင္ စိတ္၀င္စားတဲ့ ဂီတခ်င္း မတူတာ သတိထားမိၾကမွာပါ...

သီတာေရစင္

အေရွ႕သို႔လားေသာ္ ရွမ္းကို ေက်ာ္၍ တရုတ္
အေနာက္သို႔ယြန္းေသာ္ အိႏၵိယ
ေျမာက္မွာ ကခ်င္
ေတာင္သို႔ ဆင္းေသာ္ သမုဒၵရာ
မႏၲေလး ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္မွာ ျမစ္ဖ်ားခံတဲ့ သတို႔သား ကိုဧရာ
ၿမိဳ႕ရန္ကုန္မွာ လေအာ့လအယ္ သတို႔သမီး မသီတာကို ခလုတ္တိုက္
ဟဲ့ ပလုတ္တုတ္ စကၤာပူလို႔ ေယာင္ေအာ္ေတာ့ ေရစင္ေတြ တသြင္သြင္ စီးက်ေလသတဲ့...။

အသားေလးက ညိဳရံုသာမက ေမွာင္တဲ့ဘက္ေတာင္ လုေနေသး။
မ်က္ႏွာေလးကလည္း ဘာမွ ထူးထူးျခားျခားမရွိ။ ေခ်ာ,လွ, မေနသလုိ၊ အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လည္းမေန။
ခ်စ္စရာလည္း မေကာင္းသလို၊ အျမင္ကတ္စရာလည္း မဟုတ္။
ေအာ္… သူလို ကိုယ္လို လူေလးတေယာက္
အေမ့ သားငယ္ေလးေရစင္ ၇ႏွစ္ ျပည့္ၿပီ။

My Model

S-C မွာ ပို႔စ္ေတြ က်ဲျပန္ၿပီ… ဆိုေတာ့ကာ
ပို႔စ္အနည္းအမ်ားက ႏိုင္ငံေရး ဒီေရ အတတ္အက်နဲ႔မ်ား ဆက္စပ္ေနေလသလား
ဘေလာ့ဂ္အေပၚ ျပတ္သားတဲ့ သေဘာထား မရွိသူလို႔ မိတ္ေဆြတို႔ သံသယ၀င္ေလၿပီလား

အင္ထရို၀င္ေနတာနဲ႔ပဲ နာေတာ့ လက္ေကာက္နံ႔ ေမႊးလာၿပီ...
တလြဲမေတြးၾကပါနဲ႔ ေပါက္တို႔ သက္ေ၀တို႔ ဆီက လက္ေကာက္ပါ။

တရံေရာအခါက မသီတာ အပ္ခ်ဳပ္သင္ပါတယ္။ ဆရာမကေတာ့ ကိုယ့္အတိုင္းနဲ႔ကိုယ္ ပံုစံခ်ၿပီး သင္ေပးတာပါ။ ဒါကို မသီတာ ရွည္ေတေတက ပိတ္စေခၽြတာၿပီး miniature လုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ သားငယ္ေရစင္ model ျဖစ္ရေတာ့တာေပါ့။

ဒီပို႔စ္ေတာ့ အပိုင္ဆံုးပဲ (Eညွစ္ေနတာ)

mouse walk

model ေမာၿပီ

အဲ့ဒီစကတ္ေလးကို အတူတက္တဲ့ သင္တန္းသူတေယာက္က သူ႔သမီးေလးကိုခ်ဳပ္ေပးခ်င္လို႔ ဆိုၿပီး ငွားသြားလိုက္တာ... ျပန္မရေတာ့ဘူး။ 


ဆိုင္ေရွ႕က ဆိုင္းဘုတ္ကိုလည္း ေသခ်ာဖတ္သြားဦး

ယေန႔ အပ္ထည္ လက္မခံပါ။

ပံု/စြယ္စံုရ ဘေလာ့ဂ္ပညာရွင္

ေလာကလူ႔ရြာ...

ေလာကလူ႔ရြာ ပ်င္းသူမွာ
ပညာဘယ္က ရအံ့နည္း။
ပညာမဲ႔က လူ႔ေအာက္က်
ဥစၥာ ဘယ္ေတာ့ရအ့ံနည္း။
ဥစၥာမြဲေတ ဆင္းရဲေခ်
မိတ္ေဆြ ဘယ္ေတာ့ရအ့ံနည္း။
မိတ္ေဆြမရ လူ႔ဘ၀
သုခ ဘယ္ေတာ့ရအ့ံနည္း။

သုခယြင္းယို ဆင္းရဲပို
ကုသိုလ္ ဘယ္ေတာ့ရအ့ံနည္း။

ကုသိုလ္ကေလ်ာ့ သဒၶါေပ်ာ့
နိဗၺာန္ ဘယ္ေတာ့ ရအ့ံနည္း။

နိဗၺာန္မရ သံသာရ
ဒုကၡဘယ္ေတာ့ ဆံုးအံ့နည္း။

ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းတက္ေနတဲ့ ေရစင္၊ ေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ (ေလာကနီတိမွ)သင္ေပးလိုက္တာကို အိမ္မွာ ျပန္ဆိုေနတာပါ။

ေျပာျပရဦးမည့္ အျဖစ္ေတြ…(၂)

အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိနဲ႔ က်မဘ၀က သိပ္ မ်က္ႏွာငယ္တာပဲ…။ လူရာ မ၀င္ဘူး…။ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မရွိဘူး…။
မသီတာ စိတ္ေဖာက္လာတိုင္း ကိုဧရာကို ပစ္လႊတ္ တိုက္ခိုက္တဲ့ စကားလံုးေတြပါ။
ကိုဧရာလည္း သူ႔ဆြဲကိုင္ထားတဲ့ မူ၀ါဒေတြနဲ႔ မလြတ္တမ္း ခုခံ ျငင္းဆိုပါတယ္။ အခုေတာ့ သူ႔ဘက္မွာ စစ္ကူေတြေတာင္ ရေနပါၿပီ…။ အျခားသူေတြ ဟုတ္ရိုးလား။ ေရခ်မ္းနဲ႔ ေရစင္ပဲေပါ့။

တခါေတာ့ မသီတာလည္း ႏွစ္ေယာက္ထဲရွိတုန္း ေနရာမေရြး လွ်ပ္တျပက္တိုက္တယ္ပဲ ဆိုမလား...ဘတ္စ္ကား ဂိတ္ႀကီးမွာ ေကာက္ခါငင္ခါ
“က်ဳပ္ ဒီမွာ ေနရတာ ဘာမွ အဓိပၸါယ္မရွိဘူး ရန္ကုန္ျပန္မယ္” လို႔ စတိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကိုဧရာက
“မျဖစ္ပါဘူး” သူ႔စတိုင္ အတိုင္း ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔  
“ဘာလို႔ မျဖစ္တာတုန္း”

“သီတာပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေလ အဓိပၸါယ္ရွိသလားလို႔”

“အဓိပၸါယ္မရွိလို႔ အဓိပၸါယ္ရွိေအာင္လုပ္ရမွာေလ”

“ဟိုေန႔ကပဲ သားငယ္က ေျပာေနေသးတယ္”

“ဘာေျပာလို႔လဲ”

“ဓာတ္ေလွကားနားမွာပါ။ အိမ္နားက ေကာင္ေလးက ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ‘အန္တီ့ကို ေအာက္မွာ ေတြ႔လိုက္တယ္’ တဲ့”

“ေအာ္ က်မနဲ႔ သားႀကီး အယင္ ဆင္းသြားေတာ့လား…ဟုတ္တယ္ေလ ေတြ႔လိုက္တယ္”

“အဲ့ဒီေတာ့ ကို က ‘ေအာ္ my wife’ လို႔ ေျပာလိုက္ၿပီး၊ ဓာတ္ေလွကားထဲေရာက္ေတာ့ သားငယ္က

ေဖေဖကလည္း my wife မဟုတ္ပါဘူး။ my wife ဆိုရင္ ေဖေဖတေယာက္ထဲ wife ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ housewife ပါ တဲ့
...
...

အလုပ္မရွိဘူး။ အလုပ္ မရွိဘူး မေျပာစမ္းပါနဲ႔။ housewife က အလုပ္ေပါ့ 

ဒီပို႔စ္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတယ္။ Occupation

Housewife မသီတာ ဘေလာ့ဂ္လည္း ေရးသည္ေပါ့။
ဟိုညက “စာေရးဦးမယ္ ေအ” ဆိုေတာ့၊ ကိုဧရာက “ေရး..ေရး” တဲ့
ကြန္ျပူတာေရွ႕ထိုင္ၿပီး
“ဒီမွာ ရွင္ဖြင့္ထားတဲ့ ဖိုင္ေတြက”
“ပိတ္လိုက္ ပိတ္လိုက္ ရတယ္။” ထံုးစံ အတိုင္း သူ႔ စာအုပ္က မ်က္ႏွာမခြာပဲ ေျပာတယ္။
ကီးဘုတ္မွာ ခလုတ္ေလးေတြႏွိပ္လို႔ ခဏေနေတာ့ “က်မ ပါးစပ္က ေခၚေပးမယ္.. ရွင္ လိုက္ေရးေပး”
“အမေလးဗ်ာ…တကယ့္ ဆရာႀကီးေတြ က်ေနတာပဲ… ဟိုတယ္မွာ သြားမေရးလို႔ ေတာ္ေသး” တဲ့
း)))